حسام الدین شفیعیان
وبلاگ رسمی و شخصی حسام الدین شفیعیانحسام الدین شفیعیان
وبلاگ رسمی و شخصی حسام الدین شفیعیان
وقتی گمان نمی‌برید پسر انسان می‌آید
آنگاه که نشانه‌های پسر انسان در آسمان پدیدار شد پسر انسان را ببینند که بر ابرهای آسمان با قوت و جلال می‌آید؛ اما از آن روز و ساعت هیچ‌کس حتی ملائکه آسمان اطلاع ندارند، جز خداوند و بس؛ شما نیز حاضر باشید، زیرا در ساعتی که گمان نبرید پسر انسان می‌آید»
کمرهای خود را بسته، چراغ‌های خود را افروخته بدارید و شما مانند کسانی باشید که انتظار آقای خود را می‌کشند که چه وقت از عروسی مراجعت کند تا هر وقت آید و در را بکوبد، بی‌درنگ در را برای او باز کنند. خوشا به حال غلامان که آقای ایشان چون آید، ایشان را بیدار یابد. پس شما نیز مستعد باشید، زیرا در ساعتی که گمان نمی‌برید، پسر انسان می‌آید.
در بند های مختلف اناجیل مانند انجیل متی باب ۲۴ آیه ۲۷ و باب ۳۶ آیه ۳۷ و همچنین انجیل لوقا باب ۱۸ باب ۱۸ و ... به آمدن پسر انسان اشاره شده و او را قاضی، داور، عدل گستر و ... معرفی کرده اند.
إِذَا السَّمَاءُ انْفَطَرَتْ وَإِذَا الْکَوَاکِبُ انْتَثَرَتْ وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ وَإِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ».[1] خداوند متعال چنین فرموده است: یعنی «آن گاه که آسمان بشکافد. آنگاه که ستارگان فرو ریزند. آنگاه که دریا‌ها روان گردند. آنگاه که قبر‌ها زیر و زبر شوند».
هنگامی که حوادث قیامت از تکویر شمس، و خاموش شدن ستاره‌ها، و شکافتن آسمان و انفجار دریا و غیره ایجاد شود، نظم حیاتی کرة زمین به هم می‌خورد. زیرا در علوم طبیعی ثابت شده، نظامی که در منظومه شمسی وجود دارد، در اثر حرکت‌های زمین و اعتدال با تابیدن خورشید، ایجاد جوّ گرما و سرمای کرة زمین و کوه و دریا، حرکت هوا و باد، ایجاد می‌شود، و امکان تنفّس ایجاد می‌شود ولی هنگامی که چنین نظامی وجود ندارد، امکان تنفس هم نیست
سورة قارعه: «حادثة درهم کوبنده، چه حادثة کوبنده‌ای؟ چه دانی حادثة کوبنده چیست؟ روزی که مردم پروانه‌وار پراکنده شوند، و کوهها (از هیبت آن) به صورت پشم زده شده در آید، آنکه کفة عملش سنگین باشد، زندگی پسندیده‌ای خواهد داشت . . .».[7] در هر حال شواهد روانی و گفتاری از شواهد علماء در این زمینه وجود دارد. و در مقابل عقیده‌های دیگری هم است که این حادثة آسمانی مقداری قبل از نفخ صور اول و مقداری بعد از نفخ صور دوم می باشد.
در سایر انجیل‌ها نیز علاوه بر اینها به ظهور فردی منجی در آخرالزمان به نام «پسر انسان» پس از دورانی از محنت‌ها و شداید بشارت داده شده است. این عبارت تقریباً بیشترین مفهوم از مفاهیم انجیل را به خود اختصاص داده به گونه‌ای که در مجموعِ اناجیل چهارگانه، 104 بار به وجود مقدسی به نام «پسر انسان» اشاره شده است. مطابق نوشته مستر هاکس آمریکایی در کتاب " قاموس کتاب مقدس" این واژه 80 بار در انجیل آمده است که تنها 30 مورد آن به حضرت عیسی(ع) قابل تطبیق است. (هاکس/ 1377: ص 219) اما 50 مورد دیگر آن از یک منجی سخن می‌گوید که در پایان روزگار یعنی آخرالزمان ظهور خواهد کرد و عیسی(ع) نیز با او خواهد آمد و او را جلال و عظمت خواهد داد
«و در آفتاب و ماه و ستارگان علامات خواهد بود و بر زمین، تنگى و حیرت از براى اُمّت‌ها روى خواهد کرد، به سبب شوریدن دریا و امواجش. و دل‌هاى مردم ضعف خواهد کرد از خوف و انتظار آن وقایعى که بر ربع مسکون ظاهر مى‌شود، زیرا قوت آسمان متزلزل خواهد شد. و آنگاه پسر انسان را خواهند دید که بر، ابرى سوار شده با قوّت و جلال عظیم مى‌آید.» (همان ، باب 21)
6ـ «و به او قدرت بخشیده است که داورى هم بکند; زیرا که پسر انسان است. و از این تعجّب نکنید، زیرا ساعتى مى‌آید که در آن جمیع کسانى که در قبورند آواز او را خواهند شنید و بیرون خواهند آمد، هر که اعمال نیکو کرد براى قیامت حیات، و هر که اعمال بد کرد به جهت قیامت داورى.» (انجیل یوحنا ، باب 5، ص 152)
قرآن کریم
بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِیمِ
لاٰ أُقْسِمُ بِیَوْمِ اَلْقِیٰامَةِ ﴿١﴾
وَ لاٰ أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اَللَّوّٰامَةِ ﴿٢﴾
أَ یَحْسَبُ اَلْإِنْسٰانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظٰامَهُ ﴿٣﴾
بَلىٰ قٰادِرِینَ عَلىٰ أَنْ نُسَوِّیَ بَنٰانَهُ ﴿۴﴾
بَلْ یُرِیدُ اَلْإِنْسٰانُ لِیَفْجُرَ أَمٰامَهُ ﴿۵﴾
یَسْئَلُ أَیّٰانَ یَوْمُ اَلْقِیٰامَةِ ﴿۶﴾
فَإِذٰا بَرِقَ اَلْبَصَرُ ﴿٧﴾
وَ خَسَفَ اَلْقَمَرُ ﴿٨﴾
وَ جُمِعَ اَلشَّمْسُ وَ اَلْقَمَرُ ﴿٩﴾
یَقُولُ اَلْإِنْسٰانُ یَوْمَئِذٍ أَیْنَ اَلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾
کَلاّٰ لاٰ وَزَرَ ﴿١١﴾
إِلىٰ رَبِّکَ یَوْمَئِذٍ اَلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾
یُنَبَّؤُا اَلْإِنْسٰانُ یَوْمَئِذٍ بِمٰا قَدَّمَ وَ أَخَّرَ ﴿١٣﴾
بَلِ اَلْإِنْسٰانُ عَلىٰ نَفْسِهِ بَصِیرَةٌ ﴿١۴﴾
وَ لَوْ أَلْقىٰ مَعٰاذِیرَهُ ﴿١۵﴾
لاٰ تُحَرِّکْ بِهِ لِسٰانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ ﴿١۶﴾
إِنَّ عَلَیْنٰا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ ﴿١٧﴾
فَإِذٰا قَرَأْنٰاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ ﴿١٨﴾
ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنٰا بَیٰانَهُ ﴿١٩﴾
به نام خداوند رحمتگر مهربان
نه! سوگند به روز رستاخیز، (١)
و[باز] نه! سوگند به و جدان سرزنشگر! (٢)
آیا انسان می پندارد که هرگز ریزه استخوان هایش را گرد نخواهیم آورد؟! (٣)
آری [بلکه ] تواناییم که [خطوط]سر انگشتانش را[یکا یک ]درست [و بازسازی ]کنیم. (۴)
ولی نه، انسان می خواهد که در پیشگاه او فسادکاری کند.(۵)
می پرسد: «روز رستاخیز چه وقت است؟» (۶)
پس آن گاه که دیده خیره گردد، (٧)
و ماه در خسوف افتد، (٨)
و آفتاب و ماه به هم گرد آیند، (٩)
آن روز انسان می گوید: «[راه ] گریز کجاست؟» (١٠)
حاشا؟ پناهگاهی نیست! (١١)
آن روز، قرارگاه [نهایی ] به سوی پروردگار توست! (١٢)
آن روز است که انسان را از آنچه از دیرباز یا پس از آن انجام داده آگاهی دهند. (١٣)
بلکه انسان خود بر نفس خویشتن بیناست، (١۴)
هر چند دست به عذرتراشی زند. (١۵)
زبانت را[در هنگام وحی ] زود بحرکت درنیاور تا در خواندن [قرآن ] شتابزدگی بخرج دهی. (١۶)
در حقیقت گردآوردن و خواندن آن بر[عهده ] ماست. (١٧)
پس چون آن را برخواندیم [همان گونه ] خواندن آن را دنبال کن. (١٨)
سپس توضیح آن [نیز] بر عهده ماست! (١٩)
